Michał Jerzy Woysym-Antoniewicz (ur. 7 lipca 1897 w Krakowie, zm. 12 grudnia 1989 w Austin) – major kawalerii Wojska Polskiego, srebrny i brązowy medalista olimpijski w jeździectwie.
Życiorys Urodził się w rodzinie Wacława i Ewy z d. Ostoja. Od 13 roku życia należał do Towarzystwa Gimnastycznego „Sokół” w Krakowie. Latem 1914, po wybuchu I wojny światowej, wstąpił do 2 pułku Ułanów Legionów Polskich. Wykorzystując przerwy w służbie wojskowej, ukończył III Państwowe Gimnazjum im. Króla Jana Sobieskiego w Krakowie, 6 września 1916 zdał maturę w „terminie przyspieszonym”. W roku akademickim 1917/18 rozpoczął studia na Wydziale Prawa UJ. Po kryzysie przysięgowym (w lipcu 1917) służył w Polskim Korpusie Posiłkowym. Po bitwie pod Rarańczą internowany w Száldobos i Synowódzku.
Od listopada 1918 służył w Wojsku Polskim. Był oficerem w 2 pułku Szwoleżerów Rokitniańskich (1918–1924). Brał udział m.in. w wyprawie kijowskiej. W latach 1924–1934 był instruktorem i szefem nauki jazdy (ekwitacji) w Centrum Wyszkolenia Kawalerii w Grudziądzu. 2 grudnia 1930 został mianowany majorem ze starszeństwem z 1 stycznia 1931 i 14. lokatą w korpusie oficerów kawalerii. Od października 1935 pełnił służbę na stanowisku rejonowego inspektora koni w Tarnowie.