W roku 1887 uchwałą parafialną postanowiono wybudować nowy, murowany kościół, ponieważ stary wymagał ciągłych remontów, a poza tym, ze względu na liczbę parafian, która wówczas wynosiła 5300 osób, był za szczupły. Nowy kościół mógł pomieścić 3000 osób. Wykonanie projektu powierzono architektowi Józefowi Dziekońskiemu, który w 1888 roku projekt wykonał. Przewidział on budowę w stylu wiślano-bałtyckim o wymiarach dł. 41,55 m, szer. 18,95 m i wys. w nawie głównej 13,85 m, a w bocznych 8,73 m.
W roku 1889 przystąpiono do budowy kościoła który ukończono w 1897 roku. Poświęcenie kościoła odbyło się w 27 października 1893 roku, konsekracji dokonał abp warszawski Wincenty Teofil Popiel 14 sierpnia 1897. Świątynie wzniesiono pod wezwaniem Wniebowzięcia Najświętszej Marii Panny. Stary kościół rozebrano. Po 20 latach trzeba było dokonać pierwszego remontu, mianowicie wymiany zewnętrznej cegły, która zaczęła się łuszczyć. W 1600-tną rocznicę Edyktu Mediolańskiego (313–1913) zbudowano na pamiątkę figurę Pana Jezusa dźwigającego krzyż. Którą ustawiono naprzeciwko kościoła po drugiej stronie ulicy. W tym czasie miasto zamieszkiwało około 17000 osób, w tym 6379 katolików i 9934 żydów – resztę stanowili ewangelicy i mariawici. W 1931 roku ks. kard.