Zasiadał w redakcji "Głosu Lubelskiego", był prezesem Towarzystwa Muzycznego w Lublinie oraz Towarzystwa Pomocy Polonii Zagranicznej, należał do Towarzystwa Ekonomicznego w Lublinie, Ligi Morskiej i kolonialnej, Lubelskiego Towarzystwa Dobroczynności.Dobrowolski Rafał, Roman Ślaski (1886-1963), [w:] Słownik Biograficzny Polskiego Obozu Narodowego, t.3, red. K. Kawęcki, Warszawa 2021, s. 362-363
Po ewakuacji władz miasta postanowił pozostać w Lublinie i 9 września 1939 r. przejął obowiązki prezydenta, a następnego dnia został formalnie nominowany na to stanowisko przez wojewodę. 14 września po opuszczeniu miasta przez Armię „Lublin” zaangażował miejscową ludność do obrony, przyczynił się też (z pomocą Romana Pieczyraka) do uratowania przewiezionych z warszawskiej „Zachęty” obrazów Jana Matejki: Bitwy pod Grunwaldem i Kazania Skargi.
Niemcy po wkroczeniu do miasta uznały jego nominację i zezwoliły na pracę Zarządu Miejskiego pod nadzorem komendanta wojskowego pułkownika von Klemmma. Ślaski utworzył wówczas Wydział Kwaterunkowy i Świadczeń Wojennych, a w październiku 1939 r.