Lacida (albo LCD) – maszyna szyfrująca zaprojektowana przed II wojną światową przez polskie Biuro Szyfrów w celu użycia jej w okresie wojny przez polskich wyższych dowódców. Nazwa maszyny pochodziła od inicjałów jej twórców: ppłk Karola Gwidona Langera, por. Maksymiliana Ciężkiego i por. Leonarda Stanisława Danilewicza.
Lacida należała do grupy maszyn wirnikowych (Enigma, , ). Składała się z 3 zasadniczych części: przenośnej maszyny do pisania Remington (poddanej niewielkiej przeróbce), która umieszczona była na aluminiowej skrzynce zawierającej zespół elektromagnesów i przełącznik szyfr-deszyfr oraz ze skrzynki szyfrowej, tzw. mieszacza – zasadniczego elementu szyfrującego.
Skrzynka szyfrowa zawierała 8 bębenków szyfrujących: – 3 ruchome (obracały się podczas szyfrowania/odszyfrowywania), – 3 nieruchome z możliwością zmiany ich ustawienia przed rozpoczęciem szyfrowania/odszyfrowywania, – 2 nieruchome ze stałym położeniem – tzw. bębenki wstępne, umieszczone na skrajnych pozycjach (każdy z nich był połączony niezależnie z klawiszami i elektromagnesami uruchamiającymi czcionki maszyny do pisania).