Gordon wywodzi z psychologii humanistycznej, przyjmując za nią koncepcję człowieka; opiera ją na teorii stosunków międzyludzkich, przykładając szczególne znaczenie do zasad komunikacji interpersonalnej; występuje przeciwko stosunkom władzy, posługiwania się siłą i lękiem w kontaktach z innymi ludźmi, w tym szczególnie z dziećmi; wychodzi z założenia, że podstawową przyczyną konfliktów jest posługiwanie się przez większość wychowawców barierami komunikacji; pragnie, by stosunki wychowawcze opierały się na wzajemnym poszanowaniu swoich potrzeb, na miłości i odpowiedzialności; proponuje program treningu dla wychowawców, podczas którego mogą oni posiąść umiejętności efektywnej komunikacji oraz konstruktywnego rozwiązywania konfliktów; zakłada, że zrozumienie podstawowych zasad jego koncepcji oraz nauczenie posługiwania się proponowanymi przez niego narzędziami, zmienią kontakty wychowawca – wychowanek na lepsze, bardziej efektywne.”M. Rosin, Nieautorytarna pedagogia Thomasa Gordona w kształceniu wychowawców, [nie opublikowana] praca doktorska pod kierunkiem prof. dr hab. B. Śliwerskiego, Wydział Nauk o Wychowaniu UŁ, Łódź 1998 [za:] B. Śliwerski, Współczesne teorie i nurty wychowania,…, str.