Daniel Alcides Carrión García (ur. 12 sierpnia 1857 w Cerro de Pasco, zm. 5 października 1885 w Limie) – peruwiański student medycyny, na którego imieniem nazwano chorobę wywoływaną przez bakterie Bartonella bacilliformis – chorobę Carrióna.
Życiorys Carrión 27 sierpnia 1885 roku poddał się eksperymentowi, mającemu za cel dowiedzenie związku między tzw. gorączką Oroya a przewlekłym schorzeniem znanym jako brodawka peruwiańska (Verruga Peruana). W jego przebiegu poddał się inokulacji krwią pochodzącą od zarażonego 14-letniego chłopca z Verruga Peruana; ponieważ nie mógł tego zrobić sam, przyjaciele pomogli mu nakłuć skórę lancetem po dwa razy na obu rękach. 17 września pojawiły się u niego pierwsze objawy gorączki Oroya. 26 września drgawki były tak silne, że nie mógł prowadzić swoich notatek, w których opisywał swoje objawy; 5 października zmarł. Jeden z jego przyjaciół został aresztowany pod zarzutem morderstwa i osądzony. Carrión przypłacił życiem dowiedzenie, że w istocie gorączka Oroya i brodawka peruwiańska stanowią dwa objawy tej samej choroby zakaźnej, dziś często określanej jako choroba Carrióna albo bartoneloza.