Wraz z pojawieniem się konceptualizmu w latach 70. tendencje feministyczne w polskiej sztuce nasiliły się. Świadczyły o tym prace Natalii Lach-Lachowicz, takie jak Sztuka konsumpcyjna będąca serią zdjęć twarzy przeniesionych dosłownie z reklamy o pornograficznych konotacjach, zwracająca uwagę na utrwalone schematy kobiecego wizerunku, a także prace Marii Pinińskiej-Bereś (np. Wenus z morskiej piany) o miękkich, organicznych formach, kiczowatej estetyce, roztaczające atmosferę buduaru. Podobną wymowę miały też prace Barbary Falender Poduszki erotyczne. mały|Ewa Partum, Samoidentyfikacja, 1980 Ostre formy przybierały wystąpienia Ewy Partum, która np. pojawiała się nago na ulicy. Celem artystki było wprowadzenie przechodniów w stan zakłopotania przez skonfrontowanie ich z kobiecym ciałem w miejscu, gdzie normalnie ono nie przejawia się w tej postaci.
Inne artystki zaliczane do nurtu kobiecego w sztuce to m.in.: Teresa Murak, Teresa Tyszkiewicz, Izabella Gustowska, Ewa Kuryluk, Krystyna Piotrowska. W latach 80. tematykę kobiecą podjęła Zofia Kulik np. w pracy Wspaniałość siebie.