Long delayed echo lub LDE (echo o dużym opóźnieniu) jest echem fal radiowych, które wracają do nadawcy kilka sekund po transmisji. Opóźnienie dłuższe niż 2,7 sekundy uważane jest za LDE.
Historia Echo to po raz pierwszy zaobserwowane zostało w roku 1927 przez inżyniera radiotechnika Jorgena Halsa w czasie jego pracy niedaleko Oslo w Norwegii. Hals zaobserwował niespodziewane drugie echo radiowe ze znacznym opóźnieniem po zakończeniu podstawowego echa.
Nie mogąc zrozumieć tego fenomenu, Hals w liście napisanym do norweskiego fizyka Carla Størmera poprosił go o pomoc. Do obu naukowców dołączył kolejny fizyk Balthasar van der Pol. Wszyscy przez kilka lat badali to zjawisko, ale nie zdołali znaleźć wytłumaczenia. Powodem było to, że czas opóźnienia echa zmienia się dramatycznie. Jednym z ustaleń było to, że jeśli echo jest odbiciem od jakiegoś regionu atmosfery ziemskiej lub od jakiegoś ciała w kosmosie (na przykład Księżyca) czas opóźnienia echa byłby przewidywalny