Celem podniesienia wzmocnienia układu przetworniki łączono w kaskady, maksymalnie trójstopniowe – osiągały wzmocnienia rzędu nawet 20000-40000x (np. radziecki NSP-3). Wadą systemu kaskadowego było zwiększenie szumu przetwornika. Inną wadą jest stosunkowo niska żywotność przetwornika – około 1500 godzin. Przetworniki pierwszej generacji są tanie – można je obecnie (kwiecień 2010) nabyć za kwotę od 600 do 2000 zł, są również uważane za technicznie przestarzałe. Zakres pracy dość wąski 750-800nm. thumb|300px|Porównanie obrazu uzyskiwanego przez przetworniki 2 i 3 generacji. Generacja 2 – następną generację przetworników opracowano w połowie lat 70. Najistotniejszą zmianą było zastosowanie w nich płytek mikrokanałowych, które umożliwiły uzyskanie większego wzmocnienia – do 50000x. Duże wzmocnienie zapewnia poprawną pracę w czasie bezksiężycowych nocy. Wadami przetworników drugiej generacji jest: cena – są kilkukrotnie droższe niż przetworniki 1 generacji (od 1500 do 3000 zł) i zmniejszenie odporności mechanicznej przetwornika. Zaletami jest zmniejszenie wymiarów przetwornika, zwiększenie rozdzielczości, zwiększenie odstępu sygnału od szumu i znaczne zwiększenie żywotności – do około 3000 godzin.