W latach 1932–1937 zasiadał w komitecie centralnym partii komunistycznej.
II wojna światowa Zaangażowany do armii w momencie agresji niemieckiej na Francję, został wzięty do niewoli, z której uciekł 2 września 1940. Wrócił do Paryża, gdzie kierownictwo nielegalnej już PCF nakazało mu wyjazd do Alzacji w celu budowania podziemnych struktur oporu i przywrócenia łączności tej prowincji z centralą. Wyjechał do Alzacji w początku roku 1941, zmieniwszy uprzednio wygląd i przyjąwszy pseudonim Jules. Na miejscu zorganizował podziemną grupę Wodliego razem ze swoim współpracownikiem Georges’em Matternem. Organizował akcje sabotażowe, głównie na kolei, pomagał w ucieczce z obozów zlokalizowanych w regionie, a także przechowywał zbiegłych więźniów i redagował lokalną, dwujęzyczną edycję L’Humanité.
W 1942 dowiedział się o tym, że jego rodzina został wyrzucona z dotychczasowego mieszkania i osiedliła się w Gretz. Chcąc spotkać się z nią porzucił dotychczasowe konspiracyjne zakwaterowanie i w rezultacie został na drodze schwytany przez policję Vichy w Chatou 30 października 1942. Oddany w ręce Gestapo, został w styczniu 1943 uwięziony w obozie Schirmeck-La Broque, a następnie poddany torturom.