W latach 1930–1945 obejmował stanowisko reżysera w Teatrze Narodowym w Pradze, gdzie rozwijał dzieło swojego poprzednika, K. H. Hilara. W międzyczasie został współzałożycielem AMU (Akademie múzických umění v Praze), gdzie obejmował również stanowisko profesora, a w latach 1946–1948 był pierwszym dziekanem Wydziału Teatralnego. W latach 1945–1950 był dyrektorem Teatru na Vinohradach. W teatrze tym łączył ekspresywną przesadę ze zmysłowo-bogatą, pełną temperamentu i zmienną fantazją bycia scenicznego. Był jednak często krytykowany, gdyż dla komunistycznych urzędników nie był wystarczająco czynnym politycznie twórcą artystycznym, reżyserowane przez niego sztuki miały za mało nawiązań socjalistycznych. Próbował stworzyć teatr niezaangażowany politycznie, co nie było ówcześnie możliwe.
W 1950, z powodów ideologicznych, został przeniesiony do Teatru Państwowego w Pradze-Karlinie, gdzie również spotkał się z krytyką za rzekome próby stłumienia operetki i zastąpienia jej zabawą ze śpiewem.
W roku 1952 popełnił samobójstwo, co mogło być spowodowane brakiem zatrudnienia, a tym samym współpracy z teatrem, oraz trudami życia w państwie komunistycznym w atmosferze strachu lat 50.