Jerzy Wojciech Borejsza (ur. 22 sierpnia 1935 w Warszawie, zm. 28 lipca 2019 tamże) – polski publicysta i historyk specjalizujący się w historii Polski i Europy XIX i XX wieku. Profesor nauk humanistycznych.

Życiorys Był wnukiem działacza syjonistycznego Abrahama Goldberga. Jego rodzice należeli przed wojną do Komunistycznej Partii Polski; ojciec, Jerzy, ucierpiał w 1949 w wypadku samochodowym i zmarł trzy lata później. W latach 1952–1953 studiował na Uniwersytecie Kazańskim, a następnie w latach 1953–1957 na Uniwersytecie Moskiewskim. W 1957 wstąpił do PZPR (z której wystąpił w okresie stanu wojennego). Do grona jego mentorów naukowych należeli m.in.: , Henryk Jabłoński, Stefan Kieniewicz i Henryk Wereszycki. W latach 1957–1958 był stażystą na Wydziale Historycznym UW. Od 1958 do 1964 pracował w Polskiej Akademii Nauk.

W 1962 uzyskał doktorat, a w 1968 habilitację na Uniwersytecie Warszawskim. Na uczelni tej był zatrudniony od 1964 do 1975 jako wykładowca. W 1966 wydał drukiem swoją pracę doktorską nt. polskiej emigracji po powstaniu styczniowym;