Jacques Ploncard d’Assac (ur. 13 marca 1910 w Chalon-sur-Saône, zm. 20 lutego 2005) – francuski publicysta, pisarz oraz skrajnie prawicowy polityk i działacz antymasoński, teoretyk nacjonalizmu
Życiorys W okresie międzywojennym był zwolennikiem Action française i idei głoszonych przez Charles’a Maurras’a. W lipcu 1933 r. współzakładał nacjonalistyczną grupę polityczną pod nazwą Les Francistes (francyści), która 11 listopada tego roku przekształciła się w partię Parti Franciste. Wzorowała się ona na włoskich faszystach. W 1936 r. wstąpił do faszystowskiej Francuskiej Partii Ludowej Jacques’a Doriota. Jednakże pod koniec lat 30., zrażony socjalnym radykalizmem i totalizmem narodowych rewolucjonistów, zmienił poglądy na narodowo-konserwatywne i monarchistyczne. Brał udział w wojnie francusko-niemieckiej 1940 r., uzyskując Croix de guerre. W okresie Francji Vichy 1940–1944 J. Ploncard d’Assac był wysokim urzędnikiem rządu. Popierał ideę rewolucji narodowej stworzoną przez marszałka Philippe’a Pétaina. Zwalczał masonerię, publikując m.in. w pismach „Les Cahiers de la France nouvelle” i „Bulletin d'information anti-maçonnique”. Po zajęciu Francji przez wojska alianckie zbiegł do Portugalii, gdzie stał się bliskim współpracownikiem i przyjacielem jej przywódcy Antónia de Oliveira Salazara. Był autorem jego biografii.