Asemblerowy język wysokiego poziomu – termin w informatyce określający język programowania wysokiego poziomu, posiadający cechy i elementy umożliwiające programowanie bliskie sprzętowi oraz tak implementowany, że istnieje bezpośrednie odwzorowanie instrukcji wysokiego poziomu danego języka na język asemblera (i tym samym język maszynowy).
Poziom języka Podstawowym językiem programowania każdego komputera jest język maszynowy zrozumiały dla sprzętu, lecz niezrozumiały dla człowieka. Kolejnym krokiem – poziomem – języków stały się więc asemblery, a następnie języki wysokiego poziomu. W tym ostatnich językach programista tworząc kod źródłowy dla rozwiązania określonego zagadnienia, odseparowany jest od konkretnej maszyny i fizycznych (sprzętowych) środków realizacji obliczeń (takich jak np. rejestrów, adresów itp.), dzięki pewnemu abstrakcyjnemu środowisku dostarczanemu przez język programowania wysokiego poziomu.
Pewne języki programowania pozostają jednak na niższym poziomie abstrakcji („bliżej sprzętu”) niż inne. Można przykładowo uszeregować ciąg kilku wybranych języków od tych bliższych sprzętowi do najbardziej niezależnych: asembler, C, Pascal, Visual Basic.