Abu Abd Allah asz-Szi'i (arab. ابو عبد الله الشعي, albo: Abu ʿAbdallah asz-Sziʿi [pełne imię: Abu Abd Allah al-Husajn Ibn Ahmad Ibn Zakarijja asz-Szi'i], ur. w Kufie w Iraku [według niektórych źródeł w Sanie w dzisiejszym Jemenie], zm. 18 lutego 911 w Ar-Rakkadzie w dzisiejszej Tunezji) – isma'ilicki da'i, który położył podwaliny pod państwo Fatymidów w Afryce Północnej.
Życiorys Abu Abd Allah został nawrócony na isma'ilizm w rodzinnej Kufie, przez niejakiego Abu Alego, wraz ze swoim starszym bratem. Z Iraku Abu Abd Allah został wysłany do Jemenu, pod kuratelę doświadczonego da'i Ibn Hauszaba. W roku 893 Ibn Hauszab kazał mu udać się z pielgrzymką do Mekki, podczas której Abu Abd Allah miał rekrutować nowych zwolenników isma'ilizmu. Tam zdobył on przychylność grupy szyickich pielgrzymów z berberskiego plemienia Kutama z Kabylii, którzy zaprosili go do siebie. Jeszcze w tym samym roku Abu Abd Allah założył centrum isma'ilickiej propagandy w położonej na uboczu miejscowości Ikdżan, jednak jego sukcesy w nawracaniu Kutama sprawiły, iż jego sława dotarła do Aghlabidów, którzy zmusili go do opuszczenia tego miejsca. Abu Abd Allah przeniósł się wówczas do Tazrutu, i wkrótce udało mu się zdobyć przychylność wszystkich Kutama oraz sformować z nich armię.