Księstwo Galilei – według Jana z Ibelinu, XIII-wiecznego jurysty, jedno z czterech najważniejszych ziem zależnych należących do Królestwa Jerozolimy (obok Sydonu, Jafy i Aszkelonu i Edessy).
Księstwo składało się z ziem dookoła Tyberiady w Galilei oraz małych, wyodrębnionych ziem zależnych rozsianych po Galilei i południowej Fenicji (w dzisiejszym Libanie). Księstwo Galilei miało nieproporcjonalną liczbę wasali, a w środku jego ziem leżał niezależny Sydon. Księstwo Galilei i Sydon nieustannie toczyli spory o swoje granice i przesuwali je ciągle w obie strony kosztem drugiego.
Księstwo ustanowiono, przynajmniej z nazwy, w 1099, kiedy Gotfryd z Bouillon nadał Tankredowi de Hauteville Tyberiadę, Hajfę i Bethsan. W 1101 król Baldwin I ograniczył władzę Tankreda i dał Hajfę Galdemarowi Carpenel, samego Tankreda zmusił do porzucenia księstwa i zostania regentem Antiochii. Księstwo było własnością kolejno rodzin Bures, Saint-Omer i de Lusignan. Jego stolica była w Tyberiadzie, stąd czasem nazywano je księstwem Tyberiady lub Tyberiadą.