thumb|250px|Ziemie czernihowsko-siewierskie w XV wieku z Jahołdajewszczyzną thumb|250px|Jahołdajewszczyzna, Czernihiwska t´ma, Kurska t´ma. Jahołdajewszczyzna (Księstwo Jahołdajowe, Jahołdajowa (Jahołtajewa, Jehołtajewa) t´ma (tjma), Jahołdaj, Jagoldai, Jagalta; rus. Яголтай, Ягалтай, Еголдай, Егалтай, tatar. Cağalday) – jedno z trzech litewskich lenn tatarskich (pozostałymi były Kurska t´ma i Czernihiwska t´ma) na lewym brzegu Dniepru.
Powstało między 1428 a 1438 r. jako obszar w ziemi siewierskiej nadany przez wielkiego księcia litewskiego dawnemu temnikowi tatarskiemu Jahołdajowi Sarajewiczowi. Jahołdaj był jednym z wodzów Uług Mehmeda, chana popieranego przez Witolda w okresie walk wewnętrznych w rozpadającej się faktycznie Złotej OrdzieTyszkiewicz J., Tatarzy na Litwie i w Polsce: studia z dziejów XIII-XVIII w., Warszawa 1989, s. 130, 161..
Carewicz Jahołdaj Sarajewicz zdecydował się pozostać w Wielkim Księstwie Litewskim, osiedlając się ze swymi poddanymi między Sejmem i Dońcem. Obszar należącego do niego lenna obejmował tereny po Oskoł na wschodzie, Chotmyszl na południu, Murzęcz na zachodzie i Kursk na północy. W zamian za nadaną ziemię Jahołdaj miał bronić pogranicza litewskiego przed najazdami TatarówSobczak J., Położenie prawne ludności tatarskiej w Wielkim Księstwie Litewskim, Warszawa 1984, s.