Aleksandr Iwanowicz Bariatinski (; ur. w Iwanowskim w guberni kurskiej, zm. 9 marca 1879 w Genewie) – rosyjski wojskowy, od 1859 r. marszałek polny. Dowódca wojsk rosyjskich na Kaukazie w końcowej fazie wojny kaukaskiej, namiestnik Kaukazu w latach 1856–1862.
Życiorys Pochodzenie i młodość Wywodził się ze znakomitego rodu Bariatinskich, daleko spokrewnionego z Rurykowiczami, był najstarszy z siedmiorga rodzeństwa. Jego ojciec Iwan Iwanowicz Bariatinski, wojskowy i dyplomata, posiadał znaczny majątek ziemski w guberni kurskiej. Iwan Bariatinski nie chciał, aby syn wybrał karierę wojskową, zamierzał wykształcić go na agronoma lub finansistę. Kilkuletnim Aleksandrem zajmowali się wynajęci nauczyciele angielscy. Jednak w 1825 r., gdy chłopiec miał 10 lat, Iwan Bariatinski zmarł. Jego matka z braku funduszy na dalsze kształcenie syna w domowych warunkach oddała go na pensję do Moskwy. Następnie w wieku 16 lat, wbrew woli rodziny, Aleksandr Bariatinski wstąpił do szkoły podchorążych gwardii, gdzie uczył się m.in. wraz z Michaiłem Lermontowem. W 1833 r. skończył szkołę ze stopniem korneta.