USS New York (BB-34) – amerykański pancernik, pierwszy okręt typu New York. Był piątym okrętem US Navy noszącym nazwę tego stanu USA. Jego stępkę położono 11 września 1911 w stoczni Brooklyn Navy Yard w Nowym Jorku. Został zwodowany 30 października 1912, matką chrzestną była Elsie Calder. Wszedł do służby 15 kwietnia 1914 z komandorem porucznikiem Thomasem S. Rodgersem jako dowódcą.
Po wejściu do służby okręt otrzymał rozkaz rejsu na południe i stał się okrętem flagowym kontradmirała Franka Fletchera, dowódcy floty okupacyjnej i blokującej Veracruz do momentu, gdy kryzys z Meksykiem został zażegnany w lipcu 1914. Wtedy pancernik popłynął na północ, gdzie uczestniczył w szkoleniach i manewrach do chwili wejścia USA do I wojny światowej.
Po wejściu USA do wojny „New York" pod dowództwem komandora porucznika Edwarda L. Beacha, Sr. popłynął jako okręt flagowy 9 Dywizjonu Pancerników, dowodzonego przez kontradmirała Hugh Rodmana, by wzmocnić brytyjską Grand Fleet na Morzu Północnym. Okręt dotarł do Scapa Flow 7 grudnia 1917. Działające jako oddzielna eskadra w Grand Fleet amerykańskie siły dołączyły do misji eskortowych i blokadowych, przez co tak zwiększyły siły alianckie, że Niemcy nie podjęli próby sprowokowania większej bitwy.