Armia Cesarstwa Niemieckiego (niem. Deutsches Heer) – wojska lądowe Cesarstwa Niemieckiego w latach 1871–1919, pod zwierzchnictwem cesarza niemieckiego.
Składały się z czterech kontyngentów: pruskiego, obejmującego także mniejsze kraje Rzeszy, bawarskiego, saskiego i wirtemberskiego. Formalnie, mimo przejścia pod dowództwo pruskie, królowie tych trzech krajów zachowali pewną kontrolę nad wojskiem. Dotyczyło to zwłaszcza Bawarii. Żołnierze składali przysięgę na wierność cesarzowi, ale bawarskich wojskowych ta przysięga obowiązywała jedynie w czasie wojny, gdyż w czasie pokoju zwierzchnictwo nad armią bawarską sprawował król bawarski. Ponadto wojska bawarskie różniły się nieco umundurowaniem i istniały wyodrębnione korpusy bawarskie. W skład wojsk lądowych Cesarstwa Niemieckiego wchodziły także Siły powietrzne.
Podstawy prawne Podstawami prawnymi funkcjonowania armii Cesarstwa były: 1. die Reichsverfassung (16 kwietnia 1871) 2. der Bündnisvertrag zwischen dem Norddeutschen Bund und Bayern (23 listopada 1870) 3. die Militärkonvention zwischen dem Norddeutschen Bund und Württemberg (21/25 listopada 1870) 4. die Konventionen zwischen Preußen und Sachsen (7 lutego 1867) 5. die Konventionen zwischen Preußen und den sonstigen Bundesstaaten 6.