W kwietniu 1884 roku policja wpadła na trop lokalu konspiracyjnego. Od tej pory był śledzony. Został zadenuncjowany przez chorego psychicznie Agatona Zagórskiego, wskutek czego dokonano u niego 10 lipca 1884 roku rewizji znajdując szereg nielegalnych wydawnictw, listy składek oraz pisany jego ręką list do żołnierzy. Wskutek zasadzki w jego mieszkaniu, aresztowano Stanisława Kunickiego, Zofię Płaskowicką-Dziankowską i M. Formińskiego. Na wniosek prokuratora z 12 marca 1885 został przekazany sądowi wojskowemu.
Podczas procesu 29 działaczy I Proletariatu, wyrokiem z 20 grudnia 1885 roku skazany na karę śmierci (najpoważniejszym oskarżeniem było autorstwo rewolucyjnej odezwy do oficerów rosyjskich) i 28 stycznia 1886 roku stracony razem z Janem Pietrusińskim, Stanisławem Kunickim i Michałem Ossowskim na stokach Cytadeli WarszawskiejStefan Król, Cytadela Warszawska, Wyd. Książka i Wiedza 1978.
Upamiętnienie Głaz z tablicą pamiątkową ustawiony w 1956 w miejscu, w którym stał dom, w którym mieszkał Piotr Bardowski (ulica Konwiktorska przy ul.