Oceny Kazimiera Niewiarowska była chwalona za wybitny talent aktorski, świetnie sprawdzała się w lżejszych wodewilowych rolach, porywała publiczność swoim temperamentem i wdziękiem. Tadeusz Kończyc podkreślał także jej silny wpływ na publiczność oraz pierwszorzędny talent aktorski, zwracając uwagę na żywiołowy charakter jej interpretacji ról i sposobu kreowania postaci.
Według Ludwika Sempolińskiego miała szeroką skalę głosu, ale nie miał on przyjemnego brzmienia. Miała jednak zmysł organizacyjny i świetnie sprawdzała się w roli zarządzającej teatrem. Wprowadzała do przedstawień nowe efekty, nie stroniła od kontrowersyjnych występów, np. ze striptizem, wychodząc z założenia, że skandal przyciąga widownię.
Najlepiej oceniano jej tytułowe role w operetkach: Zuza, Hrabina Marica, Madame Pompadour, Dorina, a także role Belli (Ewa), Bessi (Targ na dziewczęta), Vesty (Czarne róże), Dionizy (Nitouche), Tilly (Blondynka), Alicji (Najpiękniejsza z kobiet).
Spektakle teatralne 1911 (Teatr Mały w Warszawie): Fortepian Berty
1912 (Teatr Bagatela w Warszawie): Piękny sen, Żywe marionetki
1912–1915 (Teatr Nowości w Warszawie): Chwila szczęścia, Czerwona dama, Gdy noc zapadnie, Gri-Gri, Kochany Augustynek, Król skrzypków, Miss Helyett, Nitouche, Targ na dziewczęta, Wróg kobiet, Zuchwalec, Zuza