Kazimiera Niewiarowska (ur. 19 lutego 1891 w Warszawie, zm. 1 lipca 1927 w Wilnie) – polska śpiewaczka operetkowa (sopran), primadonna warszawskiej operetki, dyrektorka teatru. Zasłynęła swoimi kreacjami w rolach wodewilowych oraz kontrowersyjnymi występami. Zmarła wskutek nieszczęśliwego wypadku podczas występów wyjazdowych.
Życiorys Urodziła się 19 lutego 1891 w Warszawie w rodzinie związanej z literaturą i sztuką. Jej rodzicami byli Tadeusz Niewiarowski, nauczyciel muzyki i Zofia z LutyńskichAkt chrztu 341/1894, akta stanu cywilnego parafii rzymskokatolickiej w Szewnej, Archiwum Państwowe w Kielcach, sygn. 21/3061/0/-/3.. Jej dziadkiem był pisarz Aleksander Niewiarowski, a żoną jego brata aktorka Waleria Niewiarowska. Bratem babki ojczystej Kazimiery Niewiarowskiej był z kolei inżynier i poeta Karol Brzozowski.
Debiutowała w Kaliszu w 1911 w zespole S. Książka-Staszewskiego, później występowała w Warszawie. W sezonie 1911–1912 grała w warszawskim Teatrze Małym w rolach subretek i podlotków. Latem 1912 grała w Teatrze Bagatela, a od sezonu 1912–1913 w prestiżowym Teatrze Nowości, gdzie szybko zdobyła uznanie.
thumb|left|Niewiarowska na początku kariery scenicznej