prowincji Tabal albo Ludy Kasku]) – określenie żyjącego w epoce brązu plemiennego ludu nieznanego pochodzenia (być może spokrewnionego z Protohetytami), który zasiedlał górską Anatolię, a znany jest dzięki źródłom hetyckimChoć ich istnienie uznano historycznie, Kaszkowie pozostają prawie nieznani archeologicznie. – zauważa Robert Matthews (Krajobrazy terroru i Władzy: Imperialne Wpływy w Paflagonii; [w:] Archeologia Bliskowschodnia 67.4 (grudzień 2004, str. 200-211), zwł. str. 202f.. Kaszkowie zasiedlali górzyste tereny pomiędzy Morzem Czarnym a środkowym państwem hetyckim we wschodniej Anatolii. Źródła podają, że to z ich powodu późniejsze Imperium Hetyckie nigdy nie rozrosło się w tym rejonie na północ. Ludy Kaszka mogły wyprzeć plemiona władające językiem palajskim z ich rodzinnej osady w Pala.
Gdy Kaszkowie nie plądrowali sąsiednich krain oraz nie służyli jako wojska zaciężne, zajmowali się m.in. hodowlą trzody chlewnej i tkactwem-przędli wełnęSkrócona Brittanica, s.v. Kaska., nie zostawiając prawie żadnych trwałych śladów na terenie, jaki zamieszkiwaliMatthews 2004, zwł. str. 202f..