Od października 1939 był zastępcą dowódcy Sił Powietrznych Kijowskiego Specjalnego Okręgu Wojskowego. Jako dowódca sił powietrznych 13 Armii uczestniczył w wojnie radziecko-fińskiej 1939-40. Od sierpnia 1940 pełnił funkcję dowódcy 13 Dywizji Lotnictwa Bombowego, od sierpnia 1941 dowódca Sił Powietrznych Frontu Briańskiego, od maja 1942 zastępca dowódcy 2 Armii Lotniczej, a od września 1942 zastępca dowódcy 6 Armii Lotniczej na Frontach: Briańskim i Północno-Zachodnim. W latach 1943–44 był dowódcą 6 Armii Lotniczej na Frontach: Północno-Zachodnim, 2 Białoruskim i 1 Białoruskim.
Uczestniczył w bitwie pod Moskwą, w walkach w rejonie Diemiańska, w wyzwoleniu prawobrzeżnej Ukrainy, w operacjach białoruskiej i lubelsko-brzeskiej oraz w bitwach o Poznań i Berlin.
Od 1 listopada 1944 do 21 marca 1947 był dowódcą Lotnictwa WP.
5 maja 1947 powrócił do ZSRR. Od 25 czerwca 1947 był dowódcą 13 Armii Lotniczej, od 10 stycznia 1949 – 76 Armii Lotniczej w Leningradzie, od 26 maja 1950 do 21 stycznia 1954 dowódcą 30 Armii Lotniczej w Rydze, następnie słuchaczem Wyższej Akademii Wojskowej im. Klimienta Woroszyłowa. Po ukończeniu akademii, od 1 lutego 1956 dowodził 57 Armią Lotniczą we Lwowie. Od sierpnia 1959 do maja 1971 był szefem Tyłów Sił Powietrznych ZSRR.