Dorobek publikacyjny Wsławił się m.in. tym, że znał prawie wszystkie literackie języki Azji, a ponadto posiadał ogromną wiedzę historyczną i etnologiczną. Niezwykła umiejętność krytycznego rozbioru tekstu uwidoczniła się już w jego pierwszej publikacji (będącej zresztą jego pracą magisterską): Assyriaka des Ktesias (1892). I w tej i w następnych pracach Markwart zwraca się do czytelnika dobrze przygotowanego do partnerskiego dialogu – lektura jego dzieł nie jest łatwa, ale na pewno do dziś pożyteczna.
Markwart pod względem ilościowym swoich publikacji nie może zbytnio imponować – wydał stosunkowo niewiele prac. Ale są one do dzisiaj czytane, cytowane i cenione przez specjalistów. Preferował krótkie formy pisarskie (aczkolwiek jego praca Südarmenien und die Tigrisquellen nach griechischen und arabischen Geographen, Wiedeń 1930, liczy 648 stron) – szereg jego opracowań składa się z luźno powiązanych z sobą tekstów i nie zawsze z ich tytułu można zorientować się co do treści. Przykładem takich składanek są wspomniane wyżej Osteuropäische und ostasiatische Streifzüge (liczące sobie zresztą w sumie też nieco ponad 600 stron druku), a także znany artykuł Kultur- und sprachgeschichtliche Analekten (w: „Ungarische Jahrbücher” 9 (1929): 68–103), na który składają się studia o: I.