3 lipca 1927 wyszła za mąż za Aleksandra Zelwerowicza. Od 1933 studiowała reżyserię w Państwowym Instytucie Sztuki Teatralnej, a po uzyskaniu dyplomu w 1936 do aktorstwa już nie wróciła. Reżyserowała przedstawienia w Teatrze Kameralnym (1938) i Teatrze Malickiej (1938/39). W latach 1936–1938 pracowała jako asystentka J. Lejtesa w atelier filmowym „Falanga”. Współpracowała przy filmach Dziewczęta z Nowolipek (1937), Sygnały (1938) i Granica (1938).

W 1939 podczas oblężenia Warszawy była sanitariuszką. W okresie okupacji hitlerowskiej była kelnerką w Café Bodo i prowadziła założoną przez siebie i innych w 1940 kawiarnię „U Aktorek”.

Po wojnie w Zakopanem, wraz z T. Kańskim, zorganizowała filię Związku Zawodowego Pracowników Sztuki i była kierownikiem zespołu teatralno-estradowego Teatr Artystów. Następnie pracowała jako reżyser i dyrektor – kierowała Teatrem 7 Kotów w Krakowie (1946–1947). Od 1948 pracowała w Warszawie – w latach 1948–1949 w Polskim Radiu, w latach 1949–1952 była kierownikiem administracyjnym Teatru Współczesnego, od stycznia do kwietnia 1952 także wicedyrektorem Teatru Narodowego. Od 16 maja 1952 do 31 października 1955 była dyrektorem i kierownikiem artystycznym Teatru Ludowego, od listopada 1955 do 30 września 1956 była reżyserem. W 1957 reżyserowała w Teatrze Powszechnym.