był jedynym, który nie podpisał dekretu o aresztowaniu dantonistów. Nie odegrał żadnej roli w dalszych wydarzeniach: wprowadzaniu wielkiego terroru i w przewrocie thermidoriańskim. Pozostał w Komitecie Ocalenia Publicznego do 20 września 1794, kiedy oficjalnie ogłosił koniec interweniowania państwa w gospodarkę francuską, po czym został zmuszony do odejścia. W końcu maja 1795 został aresztowany i pozostawał w więzieniu do lipca.
W czasach Dyrektoriatu konsekwentnie odmawiał przyjmowania stanowisk państwowych, odegrał bliżej nieokreśloną rolę w Sprzysiężeniu Równych, na skutek czego musiał się ukrywać. Dopiero w lipcu 1799 na krótko wrócił do rządu jako minister finansów. Wycofał się ostatecznie z życia politycznego po zamachu stanu Napoleona Bonapartego, w którym widział ostateczne przekreślenie osiągnięć rewolucji. W 1816, jako „królobójca”, został skazany na banicję, jednak pozostał nielegalnie w kraju aż do swojej śmierci w 1825.
Bibliografia Simon Schama, Citizens. A Chronicle of the French Revolution, New York, 1989
Kategoria:Jakobini Kategoria:Deputowani do Konwentu Narodowego Kategoria:Członkowie Komitetu Ocalenia Publicznego Kategoria:Członkowie Rady Pięciuset Kategoria:Francuscy ministrowie finansów Kategoria:Ludzie urodzeni w Bernay (Eure) Kategoria:Urodzeni w 1746 Kategoria:Zmarli w 1825