Traktat florydzki znany również jako traktat transkontynentalny i traktat Adams-Onís – zawarty 22 lutego 1819 roku pomiędzy Stanami Zjednoczonymi a Hiszpanią.
Okoliczności zawarcia traktatu Niesprecyzowane granice pomiędzy hiszpańską Florydą a zakupioną w 1803 przez USA Luizjaną powodowały spór terytorialny. Jednocześnie o przejęciu obszaru Florydy myślały rządy Anglii, Rosji i Francji. Początkowo USA zgłaszały pretensje jedynie do zachodniej części tego obszaru uznając ją za przynależną do Luizjany. W 1804 negocjacje w tej sprawie prowadzili w Madrycie James Monroe i Charles Pinckney, jednak do porozumienia nie doszło. Tymczasem wśród licznych Amerykanów zamieszkujących Florydę pojawiły się dążenia separatystyczne. W 1810 część osadników zbrojnie zajęła Baton Rouge i ogłosiła Florydę Zachodnią obszarem wolnym i niepodległym. Prezydent Madison rozkazał wówczas armii zajęcie tego terytorium do rzeki Pearl. Spotkało się to z nieprzychylną reakcją Rosji, Francji i Anglii, jednak ówczesny Sekretarz Stanu Robert Smith oświadczył, że USA jedynie ubiegło działania brytyjskie w tym regionie. 15 stycznia 1811 Kongres przyjął rezolucję głoszącą, że nie dopuści do przejęcia Florydy przez żadne z państw trzecich. W kwietniu 1813 oddziały amerykańskie pod wodzą gen. Wilkinsona przejęły tereny aż do rzeki Perdido.