Lembitu (zm. 21 września 1217) – estoński starosta Sakali, przywódca Estów w wojnie z zakonem kawalerów mieczowych na początku XIII wieku.
Po raz pierwszy został wymieniony w kronikach w 1211 jako przywódca ekspedycji wojennej. Na początku 1212, w czasie kiedy książę Nowogrodu Mścisław Udały oblegał gród Varbola, Lembitu napadł na Psków, spustoszył miasto, a także jego okolice i z łupami wojennymi wrócił do swojej siedziby. Dalsze walki przerwała epidemia dżumy. Po niszczycielsko-rabunkowym najeździe na Laane i północną część Sakali w 1215 Niemcy oblegali gród Leole (obecnie Lohavere), broniony przez Lembitu. W trzecim dniu oblężenia Niemcom udało się podpalić gród. Obrońcy zostali zdani na łaskę zwycięzców. Lembitu i inni starsi Sakali zostali wzięci do niewoli i zwolnieni dopiero po oddaniu synów na zakładników. Kiedy w lutym 1217 oddziały ruskie wkroczyły do niemieckich posiadłości w Estonii, Lembitu zawarł z nimi sojusz i zaczął zbierać ochotników napływających do Sakali z zachodnich i południowych ziem Estonii, grabionych przez Niemców. Według Kroniki Henryka Łotewskiego w obozie nad rzeczką Pala (obecnie Navesi) pod komendą Lembitu zebrało się ok.