Jeśli nie wiadomo, czy przeciwnik gra w sposób nadracjonalny, czy nie, można rozważać mieszane meta-strategie: zakładające, że przeciwnik z pewnym prawdopodobieństwem gra w sposób nadracjonalny, z pewnym prawdopodobieństwem w sposób racjonalny itp.
Przykładowo można rozważać dylemat więźnia, w którym zysk obu współpracujących graczy wynosi 100, a bonus za oszukanie (i pozbawienie przeciwnika całej tej wygranej) wynosi 1. Jeśli zakładamy, że każdy z graczy jest nadracjonalny z prawdopodobieństwem oczekiwana wygrana wynosi przy założeniu nadracjonalnej strategii współpracuj i 1 przy założeniu strategii oszukuj. O ile optymalną strategią będzie współpraca.
Rzeczywiste eksperymenty Na przykładzie wielu gier można pokazać, że ludzie nie stosują dokładnie strategii racjonalnych. Przykładem może być dylemat podróżnikaKaushik Basu, The Traveler’s Dilemma: Paradoxes of Rationality in Game Theory; „American Economic Review”, Vol. 84, No. 2, s. 391–395; May 1994.Kaushik Basu, The Traveler’s Dilemma; „Scientific American Magazine”, June 2007..