W oparciu o ten profil tekst rękopisu został zaklasyfikowany do V kategorii Alanda.
Przykładem wariantu zgodnego z wiodącymi rękopisami tekstu aleksandryjskiego (Papirus Bodmer XVII, Kodeks Synajski, Kodeks Watykański, Kodeks Aleksandryjski) oraz z wydaniami Nestle-Alanda jest tekst Dz 24,6b-8a. Wariant ten jest obecny także w niektórych rękopisach niereprezentujących aleksandryjskiej tradycji tekstualnej (Angelicus i Porphyrianus).
Aland sporządził również profil dla minuskułu 2125 i zaliczył go do V kategorii. Rękopisy V kategorii traktowane są jako nieprzydatne przy rekonstruowaniu oryginalnego tekstu Nowego Testamentu.
Historia Partia uncjalna Mutinensis (014) datowana jest zwykle na wiek IX (Tregelles, Scrivener, Gregory, Aland, INTF). Tekst minuskułowy (2125) datowany jest na X wiek. Partie tekstu uzupełniane w 014 mają późniejsze pochodzenie. Według Scrivenera majuskułowe uzupełnienie powstało w XI wieku, a minuskułowe – w XII wieku.
Odkryty został przez Scholza w 1820, który sporządził pierwszy jego opis i jako pierwszy skolacjonował niektóre jego partie. Niestety jego odczyt nie zawsze jest dokładny. Z tego względu tekst rękopisu został ponownie skolacjonowany przez Tischendorfa w 1843 i Tregellesa w 1846 roku.