W 1230 wykonano obecny nagrobek dla zmarłej pary książęcej. Pierwotny kształt świątyni zdradza model świątyni trzymanej przez postać Henryka Lwa z tegoż nagrobku. W formie przypomina w dużej mierze obecny kościół, trójnawową bazylikę z transeptem i zachodnim dwuwieżowym westwerkiem. Około 1300 podwyższono środkową część westwerku o dzwonnicę, która została umieszczona pomiędzy dwie ośmioboczne wieże. Ozdobiona została dużymi oknami z dekoracją maswerkową. Pomiędzy 1322 a 1346 rozbudowano część południową korpusu, dodając nawę, zaś północną nawę przebudowano w stylu późnego gotyku angielskiego dopiero w XV w. Poświęcenie jej miało miejsce w 1477 roku.
Dalsze dzieje Pojęcie katedra w kontekście świątyni brunszwickiej pojawia się po raz pierwszy w XIV lub XV stuleciu, aczkolwiek nie jest do dziś wyjaśniona sprawa istnienia przy niej siedziby biskupa. W wyniku reformacji, kiedy to Brunszwik opowiedział się za naukami Lutra w 1543 katedra została przejęta przez tamtejszą gminę ewangelicką, która opiekuje się świątynią do dziś. Od tego czasu wnętrze stopniowo wzbogacało się o kolejne epitafia, głównie manierystyczne i barokowe. Za księcia Rudolfa Augusta ok. 1687 i jego brata księcia Antona Ulricha ok. 1700 kościół częściowo zbarokizowano.