Za życia Bonifacego Otto uznawał zwierzchność króla Tesaloniki. Po jego śmierci w 1207 roku poparł stronnictwo Herberta de Briandette, opowiadającego się za polityką prolombardzką zorientowaną na związek z Hrabstwem Montferratu, a przeciw Cesarstwu Łacińskiemu. W wyniku interwencji cesarza Henryka udzielił schronienia lombardczykom Herberta na terenie swego Księstwa w Tebach. Po ataku Henryka na Teby, Otto podporządkował się cesarzowi. Po śmierci Henryka w 1216 roku i odcięciu Księstwa od Królestwa Tesaloniki przez władcę Epiru Michała I Angelosa zależność od państw łacińskich na północy stawała się coraz bardziej iluzoryczna. W latach 1210 – 1211 Otto wydzielił w zarząd połowę Teb swojemu bratankowi Gwidonowi, przygotowując go do przejęcia władzy w Księstwie. W 1225 roku, po śmierci ojca, wraz z żoną i dwoma synami powrócił do Burgundii. Wcześniej przekazał władzę nad Księstwem Gwidonowi de la Roche. Zmarł w 1235 roku w Chateau de Ray, tam też znajduje się jego grób.
Bibliografia J. Bonarek, Grecja po IV krucjacie..., w: J. Bonarek (red.) Historia Grecji, Wydawnictwo Literackie, Kraków 2005, ss. 366 – 367, 372 – 373. . G. Ostrogorski, Dzieje Bizancjum, Państwowe Wydawnictwo Naukowe, Warszawa 1967, ss. 338 – 341.
Kategoria:Księstwo Aten Kategoria:Uczestnicy czwartej wyprawy krzyżowej Kategoria:Zmarli w 1235