Rosja i Austria ponownie zainteresowały się losem Czarnogóry w trakcie nowej wojny z Turcją (1787–1791), wysyłając tam swoich delegatów. Wkrótce jednak Rosja uznała Czarnogórę za strefę wpływów austriackich i wycofała swoich wysłanników. Układ pokojowy zawarty w 1791 r. w Świszczowie zapewniał Czarnogórze amnestię.
Korzystając z zawartych traktatów z Austrią i Rosją pasza Skadaru Mahmud Buszatlija zdecydował się na przeprowadzenie akcji pacyfikacyjnej. Wiosną 1792 r. dowodzony przez niego 4-tysięczny oddział został jednak rozbity przez Czarnogórców. 11 sierpnia 1796 r. 3000 Czarnogórców pokonało 20-tysięczną armię Mahmuda na Martiniciach. Jeszcze w tym samym roku doszło do trzeciego najazdu tureckiego. We wrześniu Mahmud najechał Czarnogórę z trzech stron. Czarnogórcy podzieleni na dwa oddziały dowodzone przez władykę Piotra I i guwernadura Radonjicia rozbili 22 września armię Mahmuda na Krusach. Wcześniej Turkom udało się po raz ostatni spalić monaster cetyński. Zwycięstwo nad groźnym sąsiadem, faktycznym samodzielnym władcą Albanii, nie uznającym władzy w Stambule, zakończyło długoletnią walkę o niezależność i umocniło poczucie jedności kraju. Czarnogóra stała się państwem faktycznie niepodległym, choć na oficjalne uznanie tego faktu miała jeszcze poczekać.