Opracowanie rękopisów obejmuje wydzielenie z zasobów bibliotecznych jednostek rękopiśmiennych i sporządzenie dla nich odrębnych opisów katalogowych Katalog rękopisów. Według wytycznych dotyczących opracowania rękopisów w bibliotekach polskich opis katalogowy rękopisu obejmuje: sygnaturę, ogólny tytuł rękopisu, spis jego zawartości, opis bibliologiczny i zewnętrzny, język rękopisu, czas jego powstania, stosunek do oryginału, materiał, iluminacje, filigrany, wymiar, liczbę tomów, kart, pismo, oprawę) oraz informacje bibliograficzne o publikacji części lub całości tekstu.
Przy opracowaniu rękopisów średniowiecznych występuje konieczność podawania incipitu i explicitu.
Szczegółowe przepisy katalogowania inkunabułów zostały zamieszczone w trzecim tomie "Gesamtkatalog der Wiedgendrucke", wydanym w Berlinie w 1928 roku.
Opis katalogowy obejmuje: hasło, skrócony tytuł dzieła, miejsce wydania, drukarza, datę wydania, format, cytat bibliograficzny, proweniencję dzieła, oprawę i jej opis.
Druki XVI-wieczne opracowuje się analogicznie. Natomiast działa pochodzące z XVII i XVIII w. w sposób odpowiednio uproszczony. Dla tzw. poloników podaje się cytat z Bibliografii Estreichera.