8 listopada 1898, gdy jeden z posłów (Wolf) nazwał Polaków z trybuny „narodem pasożytów”, Włodzimierz Gniewosz zaprotestował w imieniu Koła Polskiego, że żaden „ulicznik” nie jest w stanie obrazić narodu polskiego. Wynikł z tego pojedynek na szable, w którym Gniewosz został ranny w ramię. Ów incydent przysporzył Gniewoszowi dużą popularność w ojczyźnie.
Był żonaty z Marią z Krzeczunowiczów, a ich dziećmi byli: Włodzimierz (1876–1944, późniejszy właściciel Sieniawy, wiceminister, komisarz w ministerstwieZ ruchu przedwyborczego. Kandydafturjp polskie. „Kurjer lwowski”. 171, s. 1, 14 kwietnia 1911.), Aleksander (1872-1930), Izydora (zamężna z Feliksem Gniewoszem), Zofia (zamężna z Tadeuszem Cybulskim), Julia. Jego wnukiem był Aleksander Gniewosz (1920-2003).
Zmarł po dłuższej chorobie w wyniku zakażenia krwi 18 lutego 1909 w Wiedniu. Stamtąd zwłoki przewieziono do Lwowa, gdzie 22 lutego 1909 odbył się pogrzeb. Został pochowany w grobowcu rodzinnym na Cmentarzu Łyczakowskim we Lwowie (data urodzenia na nagrobku podała rok 1841).
Odznaczenia Krzyż Komandorski Orderu Franciszka Józefa (1902) Order Korony Żelaznej III klasy (1898)
Zobacz też Lista sanockich posłów do Rady Państwa
Przypisy
Bibliografia