Bonifacy I z Monferratu (ur. ok. 1150, zm. 4 września 1207) – markiz Montferratu w latach 1192 - 1207, dowódca IV wyprawy krzyżowej, król Tesaloniki w latach 1204 – 1207.
Pochodzenie Bonifacy pochodził z rodu margrabiów z Monferratu od lat zaangażowanego w Królestwie Jerozolimskim. Jego ojciec Wilhelm zmarł jako baron palestyński. Najstarszy brat Wilhelm był ojcem króla jerozolimskiego Baldwina V. Drugi Konrad władał Ziemią Świętą i był ojcem dziedziczki tronu Marii. Trzeci Rajnier ożenił się z córką cesarza Manuela i został zamordowany w Konstantynopolu.
Wódz IV krucjaty thumb|300px|Wybór Bonifacego z Montferratu na wodza IV Krucjaty W marcu 1201 roku po śmierci Tybalda z Szampanii Bonifacy został obwołany wodzem krucjaty. W sierpniu tego roku przybył do Soissons, gdzie potwierdzono powierzenie mu naczelnego dowództwa. Zimę spędził w Niemczech u Filipa Szwabskiego. Latem 1202 roku przybył do Wenecji, do zgromadzonych wojsk krzyżowych. Brak środków na opłacenie floty weneckiej mającej przewieźć krzyżowców do Ziemi Świętej skłoniła Bonifacego do zawarcia z dożą weneckim Henrykiem Dandolo sekretnego porozumienia, na mocy którego ekspedycja mogła wyruszyć w zamian za pomoc udzieloną przez krzyżowców Wenecji w opanowaniu zdobytego przez króla węgierskiego Zadaru. 8 listopada 1202 roku armia krzyżowców odpłynęła z Wenecji.