Izabela Stachowicz z domu Schwarz, ps. „Czajka”, „Bela”, „Bella” (ur. 5 listopada 1897 w Sosnowcu, zm. 11 grudnia 1969 w Warszawie) – polska pisarka pochodzenia żydowskiego; skandalistka i muza artystów.
Życiorys Córka zamożnego warszawskiego przedsiębiorcy Wilhelma Schwarza i Felicji – Francuzki, która po rozstaniu z mężem bez córki wróciła do Francji. Stryjeczna wnuczka zgierskiego myśliciela żydowskiego Izuchera Mosze Szwarca (Schwarza). Miała dwóch starszych braci, Fredka i Hilarego, oraz dwie młodsze siostry: Ewę, która została malarką, i Ellę, która wyszła za mąż za potomka Aleksandra Dumasa, Mariusa Dumasa. Jej pierwszym mężem był Aleksander Hertz, drugim warszawski architekt Jerzy Gelbard, trzecim Władysław Stachowicz. Znana też jako Bela lub Bella.
Ukończyła Państwową Wyższą Szkołę Sztuk Pięknych w Paryżu. Była przyjaciółką i muzą Witkacego, Gombrowicza (z którym już po wojnie spotkała się w Buenos Aires, a relację z tego spotkania – co spotkało się z dezaprobatą pisarza – drukowała w „Przekroju”), Iwaszkiewicza, rzeźbiarza Augusta Zamoyskiego oraz innych artystów. Debiutowała w 1937 roku reportażem z podróży na statku handlowym ss Lewant Moja podróż: Szlakiem Południa, wydanym pod pseudonimem Iza Bell.