W 1036 opactwo zostało ponownie odbudowane, dzięki licznym dotacjom prywatnym, a jego nowymi gospodarzami zostali cystersi. W 1132, dla podniesienia prestiżu miejsca, uzyskali oni zgodę na przeniesienie do kościoła klasztornego relikwii założyciela klasztoru, do tej pory przechowywanych w katedrze w Beauvais. Do końca XII wieku trwała rozbudowa zabudowań klasztornych. W wieku XIII z polecenia opata Pierre’a de Wessencourta podjęto kolejne prace budowlane, wznosząc dokładną kopię starszej o jedenaście lat paryskiej Sainte Chapelle, która, poświęcona w 1270, została kaplicą grobową kolejnych opatów.
Nowe zniszczenia opactwo poniosło w czasie wojny stuletniej, tracąc całkowicie zachodnią fasadę oraz część zabudowań mieszkalnych. W 1414 oddział Burgundczyków samowolnie kwaterował w zabudowaniach zakonnych, wywołując dalszą dewastację wnętrz i niszcząc dwie wieże kościelne. Dopiero w XVIII wieku rozpoczęto częściową rekonstrukcję: odbudowano 60-metrową dzwonnicę i dokonano renowacji sklepień i portali w kościele. Prace trwały w latach 1739-1754.