Ciała poległych żydowskich obrońcy pochowano w masowym grobie.
Mieszkańcy kibucu, którzy powrócili z niewoli w dniu 7 marca 1949, założyli kibuc Niccanim w nowym miejscu, w odległości 3 kilometrów na południe od pierwotnej lokalizacji. Na miejscu zniszczonego kibucu w 1949 powstała wioska młodzieżowa Niccanim, którą w 1990 przekształcono w wioskę Niccan. W kibucu Niccanim osiedliło się wielu imigrantów z Ameryki Południowej, szczególnie z Argentyny.
Kultura i sport W kibucu jest ośrodek kultury i sportu, przy którym jest boisko do piłki nożnej, korty tenisowe i basen kąpielowy. Tutejszy klub może pomieścić do 100 osób.
Szczególnym miejscem jest Muzeum Niccanim, które upamiętnia bitwę o kibuc Nistanim w 1948. Jest to nowoczesne muzeum wykorzystujące techniki audio-video.
Gospodarka Gospodarka kibucu opiera się intensywnym rolnictwie. Hodowane jest tutaj bydło (produkcja około 3 mln litrów mleka rocznie), oraz uprawiane słoneczniki, cieciorka, arbuzy i bawełna. Tutejszy sad owocowy zajmuje powierzchnię prawie 1 tys.