Negatywną klakę opłacała konkurencja i osobiści wrogowie aktorów lub autorów sztuki.
Historia klaki Wiadomo ze źródeł historycznych, że występy cesarza Nerona na rozkaz oklaskiwało do 5 tys. jego żołnierzy. Także francuski poeta Jean Daurat wykupował część biletów na przedstawienia swojej sztuki i rozdawał wśród znajomych za obietnicę jawnego aplauzu.
W 1820 roku Sauton oraz Porscher założyli w Paryżu przedsiębiorstwo pod nazwą L’Assurance des Succés Dramatiques (pol. Zapewnienie sukcesu przedstawienia), które jak nazwa mówi, za drobną opłatą „zabezpieczało” klaką przedstawienia. Ponieważ obaj byli miłośnikami opery początkowo takie „ubezpieczenie” obejmowało tylko spektakle operowe, wymagające kosztownych dekoracji, lecz już w latach trzydziestych XIX wieku była to usługa standardowa, stosowana w pokazach w całej Europie; organizowano ją nawet podczas odczytów naukowych. Powód był prosty: nawet najlepsze przedstawienie wyglądało skromniej niż najgorsza chałtura odpowiednio oprawiona klaką.