W amerykańskim tygodniku „Time” z lipca 1966 roku, napisano wręcz, że Dylan posłużył się w piosence żargonem nastolatków, w którym get stoned wcale nie znaczy „upić się”, ale „być na haju”, czyli pod wpływem narkotyków. W 1969 roku, blisko miesiąc po koncercie Dylana na angielskiej wyspie Wight, na łamach amerykańskiego czasopisma kulturalnego „Rolling Stone” Martin Grayson określił ten utwór jako „pyszałkowaty”.
W 1978 roku na niektórych koncertach Dylan wykonywał go w wersji instrumentalnej.
Charakterystyka „Rainy Day Women #12 & 35” to piosenka o charakterze anarchistycznym; uznawana też za jedną z najbardziej zwariowanych kompozycji Dylana, a przy tym należy do tych, które odniosły największy sukces komercyjny. Wydana na singlu powtórzyła częściowo duży sukces „Like a Rolling Stone” (1965). Jak wiele kompozycji Dylana, także ten utwór powstał zapewne już w trakcie nagrywania albumu i został nagrany praktycznie w ostatnim dniu sesji nagraniowej. Przy całym swoim szaleństwie, piosenka jest również ożywczo śmieszna;