Leczenie wdraża się w następujących wypadkach: indeks aktywności klinicznej jest równy lub większy od 4 – przyznaje się po 1 punkcie w zależności od występowania następujących objawów: ból lub ucisk gałek ocznych ból przy spojrzeniu w różnych kierunkach zaczerwienienie powiek przekrwienie spojówek obrzęk mięska łzowego obrzęk spojówek obrzęk powiek objawy choroby występują krócej niż 18 miesięcy występuje narastanie objawów: wytrzeszczu powyżej 2 milimetrów w ciągu 3 miesięcy zmniejszania się ruchomości gałek ocznych o 5 stopni pogorszenia ostrości widzenia przynajmniej o 1 linię na tablicy Snellena

Leczeniem z wyboru jest stosowanie glikokortykosteroidów: metyloprednizolon w dawce 1000 mg podawany dożylnie 2 kolejne dni w tygodniu przez 4 tygodnie prednizon w dawce 1 mg/kg/doba doustnie przez 6–8 tygodni i następnie w dawkach stopniowo zmniejszanych przez 3 miesiące

Uzupełnieniem tego leczenia może być napromieniowanie oczodołów. W przypadkach utrwalonej orbitopatii stosuje się także leczenie operacyjne.

Bibliografia „Choroby wewnętrzne” pod red. A. Szczeklika, str. 1057–1059

Kategoria:Choroby tarczycy Kategoria:Choroby autoimmunologiczne