Wojnę zakończył w stopniu kapitana.
W okresie międzywojennym dowodził kolejnymi formacjami wysokogórskimi: plutonem detaszowanym (używano także nazwy: pluton wysokogórski) 1 Pułku Strzelców Podhalańskich i oddziałem detaszowanym 3 pspodh. Był także komendantem Ośrodka Narciarskiego DOK V Zakopane-Jaszczurówka. Angażował się w organizację kursów wysokogórskich dla oficerów i podoficerów WP.
W latach 1919–1920 i 1921–1924 dowodził kompanią wysokogórską 3 pułku strzelców podhalańskich. Następnie pełnił służbę w Państwowym Urzędzie Wychowania Fizycznego i Przysposobienia Wojskowego w Warszawie. Z dniem 1 czerwca 1933 roku został przeniesiony z PUWFiPW do 53 pułku piechoty Strzelców Kresowych w Stryju na stanowisko zastępcy dowódcy pułku. W listopadzie 1935 roku został ponownie przeniesiony do PUWFiPW na stanowisko zastępcy dyrektora. W marcu 1938 roku został wyznaczony na stanowisko dowódcy 49 Huculskiego pułku strzelców w Kołomyi, lecz obowiązków nie objął pozostając w PUWFiPWCzesław Kopański, Relacja kwatermistrza Armii „Pomorze” Wrzesień 1939 rok, sporządzona w Londynie 12 grudnia 1961 roku, Instytut Polski i Muzeum im. gen. Sikorskiego w Londynie, sygn. B.I.25/C.. W marcu 1939 roku witał na granicy oddziały węgierskie, po zajęciu przez nich Zakarpacia.