Impresjonistyczne motywy zastąpiły marzenia senne i fantastyczne wizje. Miłosna liryka autora z tego okresu pełna jest wewnętrznych napięć i sprzeczności, co ma związek z małżeńskim dramatem poety. Modernistyczny mizoginizm widać w tomie Lyrika lásky i života (Liryka miłości i życia, 1907). Sova pisał też poezję patriotyczną. Słynne stały się jego wiersze z okresu I wojny światowej: Zpěvy domova (Śpiewy ojczyzny, 1918) oraz Krvácející bratrství (Krwawiące braterstwo, 1920).
Znacznie skromniejszą część dorobku Sovy stanowi proza. Beletrystykę autor nasycał liryzmem i subiektywizmem, przeciwstawiając się w ten sposób tradycyjnym formom fabularnym. Najwyraźniejsze tego efekty widoczne są w Ivův román (Romans Iwona, 1902). Powrót do obiektywizmu, choć w rokokowej oprawie, zawiera ceniona nowela Pankrác Budecius, kantor (Pankracy Budecius, kantor, 1916), która opowiada historię wiejskiego nauczyciela i muzyka.