Kierował nim do 1967.

W latach 1957–1958 był inicjatorem i współautorem syntez geologii Niżu Polskiego, których kontynuacją było dzieło I etap badań Niżu Polskiego, za które w 1964 otrzymał zespołową Nagrodę Państwową II Stopnia. Powtórnie otrzymał zespołową Nagrodę Państwową II Stopnia w 1968 za udział w odkryciu i udokumentowaniu złoża soli potasowych.

W 1965 otrzymał tytuł magistra z zakresu nauk o Ziemi na Uniwersytecie Łódzkim. W 1967 został ze względów politycznych odsunięty od badań geologicznych na Niżu Polskim i przeniesiony do Zakładu Ekonomiki Prac Geologicznych, gdzie do 1972 prowadził badania regionalne, a następnie do 1975 kierował Pracownią Metodyki Regionalnych Badań Bituminów w Zakładzie Geologii Ropy i Gazu. Od 1974 do 1975 kierował jednocześnie Pracownią Rozwoju i Koordynacji Badań Geologicznych w Zakładzie Rozwoju i Planowania Badań Geologicznych. W kwietniu 1977 objął kierownictwo grupy problemowej badań genezy i migracji węglowodorów w Zakładzie Złóż Ropy i Gazu. W lipcu 1978 przeszedł na emeryturę.

Był autorem lub współautorem projektów geologicznych wielu ważnych głębokich wierceń, m.in.