Słowackiego w Koszalinie (1979, 1990–1992, 2000), z Teatrem Dramatycznym w Gdyni (1979), Teatrem im. J. Kochanowskiego w Opolu (1980, 1981, 1983, 1984, 1988, 1989, 1993), Opolskim Teatrem Lalki i Aktora im. Alojzego Smolki (1983), krakowskim Teatrem im. J. Słowackiego (1983), warszawskim Popularnym (1984, 1987), Teatrem im. A. Mickiewicza w Częstochowie (1984, 1985), warszawskim Nowym (1986, 1988, 1989), Ateneum im. Stefana Jaracza w Warszawie (1988), z Nowym w Łodzi (1989–1992), z Teatrem Rozrywki w Chorzowie (1990), z Teatrem im. Siemaszkowej Rzeszowie (1992–1994), z Operą i Operetką w Szczecinie (1993), Teatrem im. W. Bogusławskiego w Kaliszu (1993), Teatrem im. W. Horzycy w Toruniu (1993), Teatrem „13 Muz” w Szczecinie (1993, 2004), Polskim w Bydgoszczy (1995), z wrocławskim Teatrem Współczesnym (1995, 1996), Teatrem im. Juliusza Osterwy w Gorzowie Wielkopolskim (1996–1999, 2001), krakowskim Teatrem STU (1999), Dramatycznym w Elblągu (2000, 2001), Teatrem Polskim im. Konieczki w Bydgoszczy (2002).
Tworzył też scenografie dla teatrów zagranicznych (Teatr im. Gorkiego w Kujbyszewie, 1973). W latach 1992–2004 zatrudniony był na stanowisku scenografa w szczecińskim Teatrze Polskim.