Edward Szczeklik (ur. 18 czerwca 1898 w Pilźnie, zm. 3 czerwca 1985 we Wrocławiu) – polski lekarz, specjalista chorób wewnętrznych, kardiolog, profesor medycyny.
Życiorys Urodził się w rodzinie Marcelego (1870–1939) i Bronisławy z Zawadzkich (1877–1948). Studiował na Wydziale Lekarskim Uniwersytetu Jagiellońskiego w latach 1918–1923; podczas studiów odbywał także (w latach 1918–1921) służbę wojskową, m.in. podczas wojny polsko-bolszewickiej. Po studiach pracował do 1924 pod kierunkiem Stanisława Ciechanowskiego w Zakładzie Anatomii Patologicznej UJ, a następnie (do 1931) jako asystent i potem adiunkt w II Klinice Chorób Wewnętrznych UJ u Witolda Orłowskiego, później u Józefa Latkowskiego. W latach 1931–1932 kontynuował studia medyczne w Paryżu i Wiedniu jako stypendysta Funduszu Kultury Narodowej.
Po powrocie do Krakowa, aż do wybuchu wojny w 1939 pracował na Oddziale IB Szpitala Św. Łazarza u Aleksandra Oszackiego. Podczas kampanii wrześniowej, w której brał udział jako oficer i lekarz wojskowy trafił jako jeniec wojenny do niewoli niemieckiej i po 3-miesięcznym pobycie w obozie jenieckim wrócił do Krakowa do pracy w swoim macierzystym oddziale.