Kanamycyna () – mieszanina organicznych związków chemicznych będących antybiotykami aminoglikozydowymi, wytwarzana w oparciu o mikroorganizmy z gatunku Streptomyces kanamyceticus. Mikroorganizmy te wyizolowali z hodowli bakterii glebowych po raz pierwszy w 1956 roku japońscy badacze pod kierunkiem Hamao Umezawy. Nadana przez nich nazwa gatunkowa (oraz nazwa antybiotyku) wywodzi się od japońskiego wyrazu kana, oznaczającego barwę złotą – taką ma kolonia Streptomyces kanamyceticus. Mieszanina składa się głównie z kanamycyny A (której sól w postaci siarczanu była stosowana w preparatach leczniczych) oraz w mniejszych ilościach z kanamycyny B i kanamycyny C.
Kanamycyna odznacza się silną bakteriobójczością, szczególnie wobec bakterii Gram-ujemnych (w tym pałeczki okrężnicy, pałeczki zapalenia płuc, Proteus spp., Neisseria spp., Pasteurella multocida) i niektórych Gram-dodatnich (na przykład Corynebacterium spp., Bacillus anthracis, gronkowców), oraz na prątek gruźlicy (Mycobacterium tuberculosis). Znajduje zastosowanie także w zwalczaniu zakażeń szpitalnych, posocznicy, a także w lecznictwie weterynaryjnym.